Ein tøff kvardag....

28. februar 2011 20:06:44

Hei Eg er ei kvinne på 32 år som har fått diagnosen fibromylagi...

God å finne ein plass der det er fleire som sliter med det samme plagene som meg...
God å ha nokon å spørre spesielt når ein er så ny med denne diagnosen som meg. Fekk vite like før jul att eg har Fibromylagi. Var egntlig god å få ein diagnose etter mange år med prøver, og inn og ut hos både rematologer og nevrologer +++ Men desverre så er det ikkje så mykje hjelp ein kan få alikavel..
Er begynt på cymbalta (vil tru det er fleire som går på desse her) føler att desse hjelper på humøret, og eg har no fått så pass ro i kroppen att eg kan greie å få meg ein ekstra kvil på dagtid. Men har forsatt veldige smerter som må døyvast med smertestillnde. Nettene er spesielt tunge, med lite søvn og mykje smerter.
Har desverre blitt meir og meir plaget av smerter i muslker og ledd dei siste 10-15 åra. Har også betenelse i samtlige slimposer i armane og beina. Er operert i eine skuldera og må inn å re operere den + att eg på sikt må ta den andre også... Det var spesielt etter att eg fekk minstemann (har to gutter på 5 og 3 år) og begynte i jobb igjenn etter permisjonen att koppen virkelig svikta meg. Har meir eller mindre vert sjukemeldt i små el lengre perioder siden eg begynte å jobbe igjenn, men siden i høst har eg ikkje gredd å komme meg tilbake i jobb igjen. Er no innom Nav og på arbeidattføringspenger.
Er utrlig tungt å kjenner att ein ikkje greier å komme seg i jobb. Eg trivdes veldig godt i jobben, men desverre måtte eg innsjå att vist eg skulle greie det som venter på meg heime og føle att eg var ei god nokk mor så måtte eg roe ned tempoet!!Sikkert mange som opplever frustrasjonen over å ikkje kunne få lov til å gjere det ein har lyst til. Føler att alt eg skal gjere må godt planleggast ellers kan eg få meg ein virkelig smell å blir meir eller mindre liggande med store smerter over ei lengre periode.
Smertene takler eg bedre no etter eg starta på cymbalta, men er også veldig plaga med konsentarasjonen og intens trøtthet å dette har ikkje blitt bedre etter eg starta på desse.. desverre
Har heldevis ein herlig familie rundt meg som veit og forstår kva eg plagast med. Min mor har sjølv fibromylagi så har vokse opp med ei mor som sjølv måtte seie nei til å vere med på ting so ho egentlig hadde lyst til. Dette er vel det verste att eg ikkje greier å vere ei så aktiv mor som eg helst ville ha vert.
Det ligg mykje psykisk bak det å ha fibromylagi føler eg. Det er tungt å måtte innsjå att slik er det og slik må det bli til evt ein blir bedre. Men kjenner att når ein først har tatt eit steg og sagt til seg sjølv att no må ein tenke seg litt om og gjere det som er best for ein sjølv, så går det greit alikavel og ein får kanskje mulighet til å igjenn samle krefter til å bli bedre.
No gler eg meg over att det igjenn går mot vår og sommer. Håper det i år blir lange perioder med nydeligvær slik att eg igjenn kan kjenne att kroppen sakte men sikkert blir bedre

01. mars 2011 21:37:30

Hei
Jeg er 30 år og fikk diagnosen for to og et halvt år sia.. Har gått på arbeidsavklaringspenger og følte å prøve meg nå, så er på tilbake til jobb trening. avklaring på hvor mye jeg kan jobbe. har vært der nå sia jan. og nå er jeg så innmari sliten... er der 15 timer i uka og hjemme ser det ikke ut... har to barn (4,5 og 2,5) og en fantastisk samboer... godt og ha de her..forstår deg godt, livet er tungt til tider...